Benim dudağıma sahip olduğuna inanmadığım gülücükler,eminim karalama kağıtlarının buruşturulup atıldığı çöp kutusuna gitmişdi de ,en sessiz duruşlarla,dostumla, odanın en uzak köşelerine sanki fırlatılarak oturduğumuz ve O'na ait bir şiirin ney fonuyla okuyuşumuz ve iplik iplik ağlayışımız yani perişanlığımızın en gerçek bölümleri ne olucak ey raif gülüm?
